¿Cómo expresar lo que siento ahora? No es fácil. He pensado tantas cosas que ya no se por donde empezar, me bloqueo.
Me siento mal, engañada, siento que todo este tiempo he protagonizado una enorme farsa. Tanta gente que me decía que no eras para mí, y no les creí. Puede que desde el principio lo sospechara, puede que algo me confirmara todo lo que me decían de ti, pero ahora, lo veo claro. He descubierto que puede que lo que sintiera fuera fuerte, tan fuerte, que me cegaba. Ahora, aún no puedo (o no quiero) creer que, como me decían de pequeña, del amor al odio solo hay un paso, que el amor es ciego. Pero descubro que he sido ingenua, tan ignorante... Y como solíamos decir: Que feliz se vive siendo ignorante. Y que razón teníamos.
Que tonta he sido, dejando que me afectaran todas tus chiquilladas. Venga, déjate de tonterías y dímelo a la cara, dime que te jode verme bien, y no vayas por ahí vengándote con otras tan ingenuas como yo que no se merecen que les hagas eso.
Entiendo que te he hecho daño, que puede que sintieras por mi lo que no sentiste por nadie, pero debes entender que cuando algo no va bien hay que dejarlo pasar y que por mucho que desees aferrarte a la mentira, siempre hay que tener los pies en la tierra.
La verdad es que ahora, cada vez más, me dan ganas de llamarte y decirte, en un susurro, que te odio, cuando antes deseaba llamarte solamente para decirte lo mucho que te quería. Pero, aún ahora tengo dudas sobre mis sentimientos. Y es qué no llego a saber si en realidad te empiezo a odiar a ti, o a quien odio es a mi, por estar tan ciega, por no ver que todos tenían razón en lo que me decían, por defenderte cuando me decían que eras un cabrón despiadado y que hacías sufrir a la gente.
lunes, 7 de noviembre de 2011
martes, 1 de noviembre de 2011
Rihanna.
"It's like you're screaming but no one can hear. You almost feel ashamed that someone could be that important, that without them, you feel like nothing. No one will ever understand how much it hurts. You feel hopeless, like nothing can save you. And when it's over and it's gone, you almost wish that you could have all that bad stuff back so you can have the good."
lunes, 31 de octubre de 2011
Mi cerebro en un día movido.
Ayer recordé, y recordando me vinieron a la memoria todos esos momentos que pasamos. Recordé aquel viaje en ascensor que se hizo más largo de lo previsto, aquellos días en la playa, aquella noche que nos acostamos en las rocas, aquel día en la piscina, el verano entero.
Recordando, no olvidé todo lo pasado, pero lo pasado, pasado está y ahora recuerdo que viví momentos inolvidables junto a alguien, aunque no consigo recordar quien, porque no te reconozco.
Recordando, no olvidé todo lo pasado, pero lo pasado, pasado está y ahora recuerdo que viví momentos inolvidables junto a alguien, aunque no consigo recordar quien, porque no te reconozco.
domingo, 30 de octubre de 2011
RIP
Supose que serà per la data que s'acosta, per la proximitat d'aquest dia en que tothom recorda la gent que l'ha deixat. Però la veritat és que, desde fa unes setmanes vos recorde, i vos recorde amb tanta força, amb tanta intensitat, que comence a preocupar-me...
La vida dona moltes voltes, les persones venen i van, però sempre hi haurà algunes que ens marcaran d'una manera especial. Hi haurà altres que no conegues, però que et semble conéixer, per tant que saps d'elles, per tanta transcendència que ha tingut la seua existència en la teua vida.
Només dir que espere que, allà on estigueu, que hagueu trobat la pau i la felicitat que vos mereixeu i, per acabar, només em queda afegir... Fins aviat.
La vida dona moltes voltes, les persones venen i van, però sempre hi haurà algunes que ens marcaran d'una manera especial. Hi haurà altres que no conegues, però que et semble conéixer, per tant que saps d'elles, per tanta transcendència que ha tingut la seua existència en la teua vida.
Només dir que espere que, allà on estigueu, que hagueu trobat la pau i la felicitat que vos mereixeu i, per acabar, només em queda afegir... Fins aviat.
jueves, 27 de octubre de 2011
martes, 25 de octubre de 2011
Esperanza.
En estos momentos pienso y descubro que he olvidado mi verdadero yo. ¿Por qué? ¿Por qué he dejado que esto me afecte tanto? Venga, no hay ninguna razón que explique por qué me he encerrado tanto en esto. Mira, solo quiero recordarte que no dependo de ti por nada en el mundo, que soy libre, que ese será siempre mi instinto, que no me van estos rollos de todo o nada.
Por mucho que me quieran atar siempre me desataré. Por mucho que me corten las alas, las mías siempre volverán a crecer. Y toda yo, reviviré de mis cenizas, como el mítico fénix, con ansias de seguir adelante y poder volver a correr, a saltar, a volar, sin que nadie me lo impida. Hoy me siento esperanzada e independiente, he vuelto.
Y si no te gusta, vete acostubrando o déjame. Es lo más conveniente.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)



